مثل آخرين اسکناس ته جيب يک ملوان پير مچاله ام.(حسين پناهی)

نگو که نميترسي...!!!

ازفردای روزی که کلاغ ها ،خبر آورند: 

من کمی عاشقت شده است.

ببين

 هيج وقت نديده بودی که دستهايم در استعمار چشمهايت

                                                                              چقدر...

پير ساليان درازی ست که هيچ باغبانی

نمک نپاشيده هرزه گی ام را.

 در ايستگاهی که

رد بشوی از پيچ وخم موهای بلندم

بهشت درد سر بزرگی ست

 مانده ام

مانده در منجلاب ما مينو     

ناخدای من و خدا مينو

حس تنهايی کمی بعدت

بزده از ياد تو مرا مينو

با که از شيب تپه ميرفتی

دست در دست اورها مينو

قول دادی شبی که غير از من...

يادت امد ولی چرا...؟ مينو

بعدآ از پيچ کوچه با مردی

از کنارم چه بی حيا مينو

می گذشتی من به دنبالت

آه رفتی تو بی وفا مينو

بعد ماندم من وتو وطرحی

خسته درقاب قصه ها مينو

روی ديوار روبه رو عکسی

از تو و من و تو با مينو

آه مينوی رفته از يادت

روز ميلاد مرگ ما مينو

پشت پلکت به خاک بسپارش

من که افتاده ای ز  پا مينو

های ابليس روسری آبی

بر مزارم برقص تا مينو

چشم در چشم سايه ات امشب

دردمان را کند دوا مينو

سايه هايی که از سرم رد شد

آب آرام وبی صدا مينو.

که هميشه /ناگزير بهانه هايت سالهای مرا بر...

باد آمد وبعد از ظهر های ديماه همان سال را دستمال سفيدی

که اگر روزگاری سرخ وکبود

دلت نلرزد در عبور از عرض مردانه ی اين پياده رو های پيچاپيچ.

ببين مينو

برادران مرا از دروازه های نرسيدن آويز می کنند

چشم هايی که سالهای ما را به گند کشيده اند

وتو/ که اصلآ دوستم نداری از اين

اتفاقها برايت بيفتم در

                                 ـسالهای دور از آغوشانه ـ

سپس

          پياده می شوی اينجا ميان نقاشی

         شبيه گيس  پريشان دختری ناشی

         نفس ـ نفس؛ به هم امشب بريز من را ـ هی ـ

         شما که روی مزارم عروس می پاشی

         خدا بيايد و با من کنار ابرويت

         دعا کند که عزيزم تو مال من باشی